Blogs

Pak de regie over je leven!

Sandrine pakte de regie over haar eigen leven terug 

‘In de tijd na het overlijden van mijn vader probeerde ik officieel excuses te krijgen van de uitvaartonderneemster voor alle bizarre fouten die zijn gemaakt, reed ik elke dag naar mijn moeder, maakte ik ondertussen promotie op mijn werk, ontmoette ik mijn huidige man én sliep ik zes maanden niet.’ Hoe ga je om met zoveel stress, verdriet en onmacht? Sandrine Kwast koos ervoor niet langer te treuren maar anderen te helpen. ‘Het is zo belangrijk om de regie over je eigen leven te pakken.’

‘Misschien heeft hij wel een hersentumor of zo… ‘Jemig mam, doe normaal”, hoor ik mezelf nog zeggen. Mijn ouders waren voor een bruiloft in Frankrijk en mijn moeder belde omdat mijn vader ‘gek deed’.

‘Hij heeft gewoon teveel gewerkt en is wat overspannen. Als jullie terug zijn gaan we samen naar de huisarts en dan komt het wel goed’, probeerde ik mijn moeder gerust te stellen. Als verpleegkundige en oudste dochter trok ik dit gelijk naar me toe. Samen zouden we de juiste keuzes maken omtrent de gezondheid van mijn vader. Maar dat dit het begin was van een heel ander leven, besefte ik me toen nog niet.

In een achtbaan van emoties

Na wat onderzoeken in het ziekenhuis kwam er een leger witte jassen voor het bed van mijn vader staan. ‘We hebben slecht nieuws, we zien een groot gezwel in uw hersenen’, was het vonnis. Dit bleek er later niet één te zijn, maar zeven.

We belandden in een achtbaan aan emoties, behandelingen, onderzoeken en tegenstrijdige berichten over prognoses. Verhuizingen van afdelingen en zelfs verschillende ziekenhuizen, waardoor we van hot naar her reisden. Op mijn vaders 54everjaardag, vertelde de oncoloog dat de tumoren zo hard groeiden, dat er geen enkele behandeling meer mogelijk was. Huilend, schreeuwend én als zombies hebben we die avond op de bank samen zijn verjaardag ‘gevierd’. Zijn laatste, want dat het snel zou gaan was wel duidelijk.

Wanneer stop je met behandelen?

De oncoloog adviseerde nog te bestralen. Ondanks dat de kans op genezing maar 1% was, riep mijn vader toch nog enthousiast en met goede hoop: ‘Gaan met die banaan.’ Helaas werd mijn vader zo vreselijk ziek van de bestralingen, dat we ons afvroegen wat dit voor meerwaarde had. Een paar weken langer leven maar dan zo beroerd zijn? Geen enkel beetje kwaliteit van leven was nog zichtbaar. Gelukkig waren mijn moeder, mijn broer en ik het er snel over eens. Mijn vader leek zich er een beetje in te berusten, deels doordat zijn ziektebesef er niet helemaal meer was, maar ook doordat hij zo ziek was. Stoppen met die ellende, dit levert niets meer op. In de anderhalve week die volgde, hebben we veel buiten in de tuin lekkere wijntjes gedronken en heeft mijn vader nog wat sigaartjes gerookt. Daarna werd hij bedlegerig en raakte hij in een subcoma.

 

‘Het krakende geluid dat zijn lichaam maakte terwijl ik schreeuwde dat het niet ging passen, is me altijd bijgebleven’

 

Precies vier maanden na de diagnose overleed mijn vader. Wat volgde was een heftige week om zijn afscheid te regelen en helaas ging er van alles mis. Verkeerd papier voor de rouwkaarten, miscommunicatie met de uitvaartondernemer, met als dieptepunt mijn vader die in een te kleine kist werd gepropt. Het krakende geluid dat zijn lichaam maakte terwijl ik schreeuwde dat het niet ging passen, is me altijd bijgebleven. Maar wat vooral stuitend was, was de niet empathische reactie en het uitblijven van excuses van de uitvaartondernemer.

Je kunt maar één keer afscheid nemen

Woest waren we om het feit, én het besef, dat je maar één keer afscheid kunt nemen. Van  een uitvaartondernemer verwacht je dat hij/zij families hierin ondersteunt en een afscheid organiseert dat rechtdoet aan de overledene. Maar ook een afscheid biedt waarmee de familie een periode afsluit en vervolgens door kan. Natuurlijk kunnen er altijd dingen fout gaan, maar praat hier dan in vredesnaam over! Het gesprek hierover aangaan mislukte volledig. Afspraken werden niet nagekomen, contact bemoeilijkt. We wilden graag een gesprek en excuses, maar dit bleef in eerste instantie volledig uit. Uiteindelijk is er een zijn excuses schoorvoetend gemaakt. Maar voor ons gevoel veel te laat en vrij ongemeend.

Stoppen met negatieve energie

Omdat ik zo verdrietig was over het feit dat mijn vader dit niet verdiende, heb ik me vastgebeten in de impact die dit hele gedoe met de begrafenisonderneemster op ons had gehad. Tot en met de Telegraaf ben ik bezig geweest om een artikel te laten plaatsen over het belang van een goede keuze in uitvaartondernemer. Vooral ook met de boodschap dat die mensen écht een hart voor de zaak moeten hebben en niet alleen maar een commercieel belang. Maandenlang ben ik hierin doorgegaan. Misschien was het mijn manier om mijn verdriet en frustratie in actie om te kunnen zetten.

 

‘Ik kon de ballen niet meer hoog houden, mijn energie was weg’

 

Daarnaast had ik natuurlijk de zorgen om mijn moeder die ineens weduwe was en om mijn broer die zijn studie dreigde af te breken. Zelf kachelde ik maar door op het werk, ook als uitvlucht en afleiding. Ik maakte zelfs promotie, maar sliep maanden nauwelijks meer dan een uur per dag. Ik kocht mijn eerste eigen huis én ik leerde mijn man kennen. Zo’n enorme berg aan tegenstrijdige emoties waar ik mee moest omgaan. Precies negen maanden na het overlijden van mijn vader gingen bij mij dan ook ‘de lichtjes even uit’. Ik kon de ballen niet meer hoog houden, mijn energie was weg. Ik moest keuzes maken in waar ik wel en geen tijd meer in stak. De strijd rondom een artikel in de Telegraaf heb ik bijvoorbeeld laten varen. Dit leverde alleen negatieve energie op en die had ik hard nodig om mijn leven weer op te pakken.

Hoe doen andere mensen dit?

In deze hele periode is echter wel het zaadje geplant voor het idee om voor mezelf te beginnen, een eigen bedrijf. Door de ervaring met mijn vader, ontdekte ik wat een enorme impact een diagnose als kanker heeft op de patiënt en zijn/haar omgeving. Hoe gaan anderen hiermee om? Hoe begrijp je zorgverleners als je geen medische achtergrond hebt? Hoe doen mensen dit als ze geen kinderen hebben die met ze mee kunnen naar het ziekenhuis? Of als ze liever kostbare tijd met hun kinderen op een andere manier willen doorbrengen dan met het ‘regelwerk’ en de ziekenhuisbezoeken? Hoe blijf je overeind in een proces waar je ongevraagd in terecht komt? Hoe kun je het leven naderhand weer oppakken?

 

Hoe blijf je overeind in een proces waar je ongevraagd in terecht komt?

 

Impact

Voor de patiënt begint het verwerken van de ziekte na het behandelingstraject. Als je het geluk hebt dat je geneest, ontstaat er ruimte om na te gaan denken over hoe je je leven verder wilt oppakken. Maar ook bij een levensverlengende behandeling kun je je afvragen hoe je de tijd die je nog rest, wilt besteden. Als verpleegkundige had ik deze zoektocht al meerdere malen gezien bij mijn eigen patiënten.

Maar door de ziekte van mijn vader heb ik ervaren welke impact een dergelijke diagnose ook heeft op de mantelzorgers. Ik vond het moeilijk om in dit proces mijn plek te vinden. In eerste instantie doordat ik als dochter meeging naar het ziekenhuis voor onderzoeken en behandelingen. Daarbij stuitten we dan tegen verschillende zorgverleners die met de beste bedoelingen behandelen, maar vaak slecht met elkaar communiceerden. Ik hoorde zoveel tegenstrijdige berichten. Continue heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees.

Soms was ik echt de verpleegkundige die zich dan ging bemoeien met het medicatiebeleid van mijn vader maar tegelijkertijd was ik ook altijd de dochter van. Bovendien heb je naast de rol als mantelzorger ook nog gewoon je baan, je gezin en je dagelijkse leven. Dat schakelen de hele dag is echt een uitdaging. Het vinden van een evenwicht waarin je alles met elkaar combineert, vreet energie. Bovendien ben je ook al bezig met het ‘wat als’ scenario waardoor ik mij al zorgen maakte over mijn moeder die alleen verder moest. Nadat mijn vader was overleden, voelde ik dan ook vaak de noodzaak om haar te ondersteunen waar nodig. Dat betekende veel ritjes op en neer, veel bellen, veel regelwerk qua het in kaart krijgen van financiën enzovoort.

Je leven oppakken

Gelukkig had ik op dat moment een geweldige werkgever die me alle ruimte gaf. Na een time-out ben ik weer met werken begonnen en kon ik mijn leven langzaam weer opbouwen. Mijn nieuwe leven welteverstaan. Want ik wilde graag een eigen woning kopen, en stuitte daarbij direct al tegen het besef dat juist dit iets was waarbij mijn vader me zou hebben geholpen. Alles wat je doet, alles wat je ervaart is anders. Bij alles denk je, “Wat zou hij hiervan vinden?” De jaren gingen voorbij, ik ging samenwonen, verkocht mijn eigen huis, kocht een nieuw huis met mijn man en we kregen kinderen. En hoewel ik het op mijn werk best naar mijn zin had, werd de onrust met de jaren steeds groter.

 

Waarom de nadruk leggen op het negatieve, in plaats van het positieve verder ruimte te geven?

 

Elk jaar werd het gevoel dat ik de stap richting ondernemerschap moest wagen sterker. Ik merkte dat ik nieuwe dingen wilde leren, mezelf wilde ontwikkelen. Deels kreeg ik dat soort kansen op het werk, maar lang niet altijd op het vlak of in de richting waar ik naar op zoek was. Bovendien viel me destijds steeds vaker op, dat het management vooral bezig was te benadrukken wat je niet goed kunt en waar je nog ‘kunt groeien’ in plaats van de focus te leggen op je kwaliteiten en die verder te ontplooien en in te zetten. Waarom de nadruk leggen op het negatieve, in plaats van het positieve verder ruimte te geven?

Na tien jaar durfde ik mijn baan op te zeggen en ben ik in het diepe gesprongen. Doodeng vond ik het. Alle zekerheid was weg. Hoe ga ik dit voor elkaar krijgen? Wat voor gevolgen heeft dit voor de financiën, ik heb tenslotte ook een gezin met twee jonge kinderen. En tóch was dat gevoel zo sterk, dat ik deze stap wel móest nemen. Natuurlijk had ik een plan én een buffer. En mijn man steunde me in alles. Hij voelde mijn drang om deze stap te wagen en gaf me het vertrouwen waardoor ik het durfde.

Ondernemerschap

Inmiddels ben ik twee jaar verder. Het concreet vormgeven van mijn bedrijf is echt een enorme zoektocht. Het vinden van mijn doelgroep maar ook keuzes durven maken in wat je wel en wat je niet wilt doen. Ik begon met het leveren van verpleegkundige diensten, maar merkte al snel dat niet was wat ik wilde bieden en waar mijn cliënten behoefte aan hadden. Bovendien nam ik soms ook ‘klussen’ aan, omdat er gewoon geld binnen moest komen, maar die klussen stonden dan weer wat verder af van mijn oorspronkelijke idee. En dat voelde dan weer niet goed. Ik heb geleerd om steeds beter mijn gevoel te volgen en beslissingen ook op die manier te nemen. Krijg ik er energie van en vind ik het leuk? Dan doe ik het. Zo niet, dan niet. Maar voor je zover bent…

 

Investeren in jezelf en alleen datgene leren waar je hart ligt, voelt als pure luxe

 

Ik volgde aanvullende studies en cursussen om mezelf verder te ontwikkelen op de vlakken en onderwerpen die me aanspraken. Wat een luxe zeg. Investeren in jezelf en alleen datgene leren waar je hart ligt. Zo ontdekte ik een methode die bevestigde alle stappen die ik al had genomen. Ik was zo onder de indruk van deze training en methode, dat ik besloot om deze volledig te integreren in mijn werkzaamheden. Ik heb me laten opleiden waardoor ik nu zelf de methode mag gebruiken om anderen te helpen. Nog nooit heeft wat ik doe op werkgebied zo goed gevoeld. En omdat dit is wie ik ben, levert het me enorm veel voldoening en energie op.

 

Regie als sleutelwoord

Je zou kunnen zeggen dat mijn vaders dood me mijn onderneming heeft opgeleverd. Het hele proces heeft me geleerd dat je ondanks dat er dingen zijn waar je geen invloed op hebt, toch altijd zelf de regie kunt houden. Je kunt altijd keuzes maken waardoor je zelf richting geeft aan je leven, als je weet wat belangrijk voor je is. En dan bedoel ik niet dat daardoor het leven altijd alleen maar leuk is. Ook dit heb ik zelf onlangs weer ervaren, door een zelfmoord binnen onze familie. Niet te bevatten is het, wanneer ineens iemand uit je leven wordt gerukt, zonder dat je bewust afscheid hebt kunnen nemen. Gek genoeg draait het ook hier weer om eigen regie. Want het was een persoonlijke keuze van deze persoon om uit het leven te stappen. Dus ondanks het verdriet hou ik me daar dan maar aan vast.

Regie is voor mij daarom een soort sleutelwoord geworden. Regie over je geluk, over je leven en over de keuzes die je maakt. Zodat je zelf bepaald hoe je leeft en je daardoor echt je eigen leven kunt leiden. Ik geloof er heilig in dat dat je mentaal gezond maakt en je daardoor gelukkiger bent.

 

Reacties uitgeschakeld voor Pak de regie over je leven!

This site is protected by wp-copyrightpro.com