‘Vrede’ – John P. Strelecky

Originele titel: ‘Peace’

 

Heb je ooit een pasgeboren baby zien slapen? Ze zijn zo klein, zo hulpeloos en wanneer ze hun oogjes dichtdoen en in slaap vallen, zijn ze hét toppunt van vrede. Zo rustig en tevreden. Ze lijken zelfs even te verdwijnen van deze wereld, terwijl ze zich in een compleet nieuwe wereld bevinden. En dit alles met het volste vertrouwen dat, zodra ze terugkeren naar onze wereld, alles weer precies hetzelfde is.

Het is zo contra-intuïtief, omdat we als mensen op z’n kwetsbaarst zijn als we pasgeboren zijn. We kunnen amper bewegen. We kunnen onszelf niet eens verdedigen als dat zou moeten. We kunnen zelfs niet eens spreken op een manier die oudere mensen zouden kunnen begrijpen. Het lijkt er daarom op dat we juist als pasgeborenen het meest in onvrede en angst leven.

Toch is dat niet zo. Maar waarom is dat niet zo? Wat weet die kleine baby? Ze zijn immers net begonnen aan hun menselijke ervaring. Is er dan nog steeds een verbinding met een ‘andere plek’ of ‘iets anders’ waardoor ze zich toch zo vredig voelen? Kennen baby’s geen angst? Of is het dat ze zich enorm geliefd voelen?

Als volwassene lijken we echter zoveel meer te hebben dan baby’s. Als er een bedreiging is, kunnen we vluchten. Als we niet kunnen vluchten, kunnen we vechten. We kunnen om hulp vragen en zullen deze waarschijnlijk ook krijgen. Met dat gegeven, zouden wij als volwassenen dan toch degenen moeten zijn die diepe vrede ervaren?

Het lijkt erop. Maar het voelt nauwelijks precies zo. Dus hoe vinden we vrede? Hoe sluiten we onze ogen, vallen we in slaap en voelen we ons ’s nachts volledig vredig? En zouden we dat gevoel vast kunnen houden, zelfs als we wakker zijn?

Vrede is een kalmte. Een vertrouwen. Het is een gedachte op een heel diep niveau. Ver voorbij hoop of geloof. Het is de oprechte wetenschap dat alles goed is en goed zal blijven. Het is vertrouwen. 

Het tegenovergestelde hiervan is angst. Het onbekende.

Zie het als een splitsing in de weg: kies je voor het geloof in de vrede of kies je voor angst? Het is namelijk onmogelijk om tegelijkertijd twee te kiezen om voor te leven.

Dit is echter heel zwartwit. Ik geloof namelijk dat er nog een splitsing op de weg hoort. Het is namelijk een kwestie van waar we vandaan kwamen voordat we werden geboren en waar we naartoe gaan na de menselijke ervaring. Er zijn twee voor de hand liggende potentiële realiteiten. De eerste is dat onze ouders seks hadden en negen maanden werden we geboren. We zullen ons leven leiden. En wanneer onze laatste adem wordt uitgeblazen, zal dat het zijn. Er is geen hiernamaals, we komen op geen enkele manier terug, we zijn gewoon dood. Deze momenten van de menselijke ervaring is alles wat we krijgen en daarna is het gewoon voorbij.

Aan de andere kant van de splitsing is het geloof dat we meer zijn dan onze fysieke vormen. Dat we een bewustzijn hebben dat de fysieke vorm overstijgt. Het is de entiteit die vraagt: “Wie ben ik?” en begrijpt dat de vraag van iets anders komt dan ons brein of een ander deel van ons fysieke lichaam.

Als het meest specifieke antwoord op deze twee mogelijkheden de eerste is, dan kunnen we net zo goed elk moment van ons leven maximaliseren. Dit is het. Geen tweede kans. Als we klaar zijn, zijn we klaar. Dan kan het net zo goed onverschrokken, moedig, avontuurlijk en gewaagd zijn. Probeer dingen die je wilt proberen. Wees authentiek jezelf. Leef het leven dat je wilt leven. Zo kunnen we net zo goed in vrede leven zoals wij het willen.

Maar wat als het meest specifieke antwoord eigenlijk de andere kant van de splitsing is? Dat we iets zijn voordat we geboren worden. Een geest, een ziel, een soort energie. We gaan tijdelijk de menselijke vorm binnen om het leven als mens te ervaren. Wanneer de menselijke vorm sterft, worden we weer wat we eerder waren. Als dat het geval is, kunnen we net zo goed onze angsten loslaten. Dit is slechts een tijdelijke toestand waarin we ons bevinden. Misschien moeten we die gelegenheid benutten. Het kan net zo goed onverschrokken, moedig, avontuurlijk en gewaagd zijn. Probeer de dingen die je wilt proberen. En we kunnen net zo goed in vrede leven bij alles wat we doen, wetende dat wat hier ook gebeurt, we ooit weer teruggaan naar onze originele staat.

De manier waarop deze twee zeer verschillende mogelijkheden voor het leven werkt, eigenlijk zelfs parallel lopen aan elkaar, is een levensveranderende realisatie. Hopelijk genoeg voor het besef dat, als je worstelt om in een staat van vrede te leven, je jezelf er een tijdje over zult laten nadenken. Niet slechts één keer, maar iedere keer wanneer je jezelf in een staat van angst voelt en in vrede wilt zijn.

Als persoonlijke oefening, voel je vrij om vrede te proberen te ervaren. Letterlijk. Begin met een minuut. Misschien de eerste minuut in de ochtend, of de laatste minuut van je dag. Een paar momenten voordat je in slaap valt. Sta jezelf toe om in gedachten de volgende zin te herhalen: “Alles is goed. En alles zal goed blijven.” Je kunt het zelfs hardop zeggen als je dat wilt. Probeer dit een week lang. Slechts een minuut per dag. Ontdek hoe je je dan voelt. Als je wilt, kun je zachtjes inademen bij de eerste zin en langzaam uitademen bij de tweede zin. Dit voelt heel vredig.

Hoe gek het ook klinkt, verbaas je je er niet over als je mondhoeken omhoog komen als je deze twee zinnen zegt. Je zult waarschijnlijk ook een soort focus over je heen voelen. Je zult ook je hart voelen. Een bewustzijn in dat deel van je lichaam.

Het feit dat dit alles gebeurt door slechts twee zinnen te zeggen, is echt intrigerend. Het is bijna alsof het lichaam, en misschien zelfs je bewustzijn, zegt: “Hé, je begrijpt het! Je hebt gelijk. Het klopt. Ik ben blij dat je het je herinnerde.”

Wanneer je dit in de loop van de week onder de knie hebt, is het aan jou de keuze wat je wilt doen. Je kunt jezelf toestaan het een keer per week te zeggen, wanneer je angst voelt. Als dat goed gaat, kun je het twee keer per week proberen. Als je het leuk vindt om het ’s ochtends of ’s nachts te zeggen, probeer het dan gewoon allebei. Als dat goed gaat, probeer het dan over een paar weken twee keer te zeggen, in plaats van één keer.

Onze geest en ons lichaam raken erg gewend aan verschillende toestanden. Het ervaren van vrede, zelfs voor slechts een minuutje per dag, kan onze geest en ons lichaam eraan herinneren hoe goed vrede voelt. Dat inspireert ons om er meer naar te zoeken.

Hierdoor kunnen we kijken naar de manieren waarop we worden beïnvloed door onze omgevingen. Misschien is de reden dat baby’s zo rustig kunnen slapen, omdat ze geen smartphones hebben.

De telefoons kunnen geweldig zijn voor het vastleggen van speciale momenten met de camera, praten met vrienden, een routebeschrijving opvragen… Afhankelijk van wat we lezen, kunnen ze ook voor een oneindige angst zorgen. Verhaal na verhaal van een tragedie, daad van haat, vorm van wreedheid…

Vroeger werden we blootgesteld aan een beperkt aanbod hiervan, simpelweg omdat er maar zo weinig is, van wat er gebeurt op een kleine geografische locatie. Nu kunnen de gebeurtenissen van de hele wereld allemaal meteen worden verzameld en als je zoveel mogelijkheden hebt, is het gemakkelijk om genoeg te vinden om nieuwsfeeds te blijven vullen met ‘op angst gebaseerde inhoud’.

Het is moeilijk om onze geest daarmee te voeden en tegelijkertijd nog in vrede te zijn. We kunnen wel functioneel blijven, maar niet echt in vrede. Het fantastische is dat het loskoppelen van de ‘op angst gebaseerde inhoud van de dag’ een nieuwe kans op vrede biedt. Want als we daar niet naar kijken, wat doen we dan met onze overige tijd? Al die minuten van de dag moeten aan iets worden besteed. Anders zouden we ons vervelen.

Hier wordt het spel nog interessanter. Misschien vinden we inhoud die ons van een andere energie voorziet. Podcasts die ons aan het lachen maken. Websites met korte verhalen over onderwerpen die we erg interessant vinden, zoals oude Egyptische voorwerpen, het kweken van biologisch voedsel of een van de duizend andere onderwerpen.

De volgende stap: nu gaan we over op je persoonlijke keuze. We gaan terug naar die splitsing in de weg en denken dat, ongeacht welke van deze opties goed is, we net zo goed een geweldig leven kunnen leiden. Dat brengt ons bij de vraag: “Dus wat is een geweldig leven voor mij?”

Vrede komt met een afwezigheid van angst. Daar hebben we het over gehad. Het komt ook met zekerheid. Zeker weten in welke richting we willen gaan met ons leven, is een van de krachtigste dingen die mogelijk zijn om kalmte, vertrouwen en rust in ons leven te brengen.  Wanneer we onzeker zijn, zorgt de voortdurende dubbelzinnigheid ervoor dat onze geest continu alert is. Elk moment vereist intense analyse en contemplatie. Aarzeling, onzekerheid en twijfel zijn ongeremd in onze gedachten.

Een vredige baby die een stressvolle volwassene wordt, is hier een voorbeeld van. Op een bepaald niveau wordt de zekerheid en rust vervangen door onzekerheid en de bijbehorende angst.

Wil je een ondersteunende oefening om vrede te proberen? Sta jezelf dan toe om zekerheid te proberen. Dit betekent: jezelf toestaan om dingen te ontdekken waardoor je je voldaan voelt. Dan dat leven leiden. Beginnend met één minuut per dag. Op die manier maakt het niet uit welke van de splitsingen op de weg eigenlijk goed is: of dit alles is wat er is, of slechts een tijdelijke excursie onderweg, je zult in beide gevallen tevreden zijn over hoe je de kostbare minuten van je bestaan besteedt.

In mijn boek ‘The Why Café’ deelt een van de personages een belangrijke les: “We zijn niet bang om dood te gaan. Waar we bang voor zijn, is aan het eind van ons leven komen en ons realiseren dat we niet hebben geleefd. Omdat we niet bang kunnen zijn om niet de kans te krijgen om iets te doen, als we het al hebben gedaan.”

Ik wens je heel speciale momenten van vrede.

John P. Strelecky is de auteur van de #1 Bestselling The Why Café en The Big Five for Life boekenreeks. Ga voor meer informatie over zijn werken en over het ontdekken van je liefde voor het leven naar www.bigfiveforlife.nl.

 

 

This site is protected by wp-copyrightpro.com