‘Vrijheid’ – door John P. Strelecky

Originele titel: ‘Freedom’

 

In een van mijn boeken, How to be Rich and Happy, schrijf ik over de grootse mogelijkheid om te doen wat je wilt, wanneer je het wilt en op welke manier je het wilt. Dat is de definitie van ‘Rich and Happy’. Het heeft niets te maken met geld. Het heeft daarentegen alles te maken met vrijheid. Ik wilde juist hier graag een stuk over schrijven, omdat het een van belangrijkste hoekstenen is van een vervuld leven. Maar wat schetst mijn verbazing? Het is maar zelden een gespreksonderwerp in ons dagelijks leven.

Mijn eigen kijk op vrijheid veranderde drastisch toen ik begin dertig was. Ik liet mijn carrière achter me en ging backpacken tijdens mijn wereldreis. Het werd een persoonlijke zoektocht naar vrijheid, die mijn ogen heeft geopend op zoveel verschillende manieren. Om te beginnen, alleen al vanwege de specifieke plek op deze planeet waar ik ben geboren, kreeg ik toegang tot het grootste deel van de wereld. Mijn geografische toegangspunt was in een land dat me een paspoort garandeerde met mijn onbeperkte mogelijkheden. Wil je Senegal gaan bekijken? Geen probleem. Je kunt eenvoudig een visum krijgen. Wil je naar Australië gaan? Geen probleem, je hebt niet eens een visum nodig. Wil je aan het werk in Canada? Dat is helemaal goed. De wereld stond wagenwijd voor me open.

Echter, ik had niet eens wat hoeven doen. Ik had niets gedaan om deze vrijheid te verdienen. Ik heb niet bijgedragen aan de wereld, op wat voor manier dan ook. Ik heb mijn medemensen niet specifiek met iets geholpen. Ik heb niet eens hoeven te studeren of een test hoeven maken om mijn vastberadenheid te bewijzen. Ik had gewoon het geluk dat ik op de juiste plek was geboren. De plek waar het allemaal aan mij werd overgedragen. En dat deed me wat. Want toen ik de wereld rondreisde, ontmoette ik mensen die niet in diezelfde vrijheid waren geboren. Integendeel. Ik schaamde me kapot en ik vroeg me af waarom ik dit verdiend had. Maar het gaf me ook een gevoel van verlangen. Het verlangen om dit gegeven goed te waarderen, koesteren en respecteren. Ik besloot om het in te zetten als een geschenk en het te gebruiken om mijn dromen te volgen en nog meer van de wereld te zien.

Tijdens mijn reizen, hield ik mijn ogen goed open voor andere soorten ‘vrijheid’. Ik werd namelijk niet in een kastesysteem geboren. Zo’n systeem waar je plaats in de maatschappij al is bepaald, nog voordat je bent geboren. Ook mijn keuze om uit te gaan en te trouwen met wie ik wilde, was helemaal van mij. Zelfs als ik het roer om zou gooien en wilde wonen of werken in een totaal andere staat, of een heel nieuw land, dan zou ik dat mogen. Alles stond open voor mij. Onderwijs was goed beschikbaar en in vroege stadia zelfs volledig gratis. En mezelf onderwijzen via internet was ook eeuwig mogelijk: alles wat ik wilde leren was met één druk op de knop toegankelijk.

Er kwam een moment dat ik ook mijn fysieke vrijheid in zag. Ik had twee armen en twee benen en ze functioneerden allemaal. Ik kon bewegen, dingen dragen, mezelf voeden, dansen, klimmen en verkennen. Mijn ogen waren niet perfect, maar – wederom – door de plaats waar ik was geboren had ik toegang tot corrigerende contactlenzen. Op die manier kon ik alsnog kijken, alsof mijn ogen perfect waren. En dan mentaal. Mijn geest beschikte over het vermogen om te evalueren, te begrijpen, te beslissen en te verbeelden.

Ik was vrij om nieuwe concepten te verkennen. Om mijn eigen overtuigingen te definiëren. Ik kan mezelf vragen wat ik heb geleerd. Ik kan mijn mening bespreken met anderen en leer van die van hen.

Net als toegang krijgen tot een paspoort waardoor de wereld voor mij toegankelijk werd, had ik ook in dit geval niets hoeven doen om dit geschenk te krijgen. Ze zijn gewoonweg aan me gegeven. Ik heb er niets voor hoeven doen. Ook dit keer voelde ik zowel de schaamte als de inspiratie om deze geschenken te eren en ze juist te gebruiken.

Dat was maar goed ook, want toen ik de wereld om me heen zag, besefte ik me dat vrijheid eigenlijk een spier is. Wanneer we het niet gebruiken, wordt het alsmaar zwakker en zal het uiteindelijk verdwijnen.

Dit gebeurt op fysiek niveau. Inactiviteit creëert immobiliteit.

Spieren gaan atrofiëren (afbreken) en verdwijnen langzaam totdat ze de vrijheid, die ze ooit hebben gekregen, niet meer mogelijk maken. Het gebeurt ook op mentaal niveau. Als ik alleen dezelfde gedachten behoud, die ik gisteren, eergisteren en die dag ervoor had, verlies ik uiteindelijk het vermogen om vrijuit over nieuwe opties, nieuwe ideeën en nieuwe mogelijkheden na te denken.

Dit gebeurt ook in onze geest.

Stel je voor dat je graag naar het strand gaat en een lange, prachtige wandeling langs het water maakt. Je voelt je tenen wegzakken in het zand en de wind wrijft over je gezicht. Je ruikt de zilte lucht van de oceaan en je hoort de vogels om je heen. Als je elke week naar het strand ging en je van die bewuste dingen genoot, zou je het nooit toestaan als iemand je plotseling vertelde dat je een halfjaar niet zou mogen gaan. Je zou vechten voor je vrijheid.

Maar daarentegen: stel je voor dat, ondanks je enorme liefde voor het strand, je een jaar lang niet op het strand bent geweest. Als iemand dan zou zeggen dat je een half jaar niet op het strand zou mogen komen, zou je dat veel minder erg vinden. Je bent dan lang niet zo verbonden met datgene waar je van houdt. Het zou dan ook niet zo voelen alsof er iets van je wordt afgenomen. De drang om dan te vechten voor je vrijheid is dan ook veel minder.

Dit is van toepassing als je houdt van activiteiten als: wandelen met je hond, spelen met je kinderen, fietsen, lezen, tijd doorbrengen met vrienden of duizend andere dingen.

 Er is nog een andere reden om onze vrijheid te gebruiken. Iets wat meer etherisch is in concept en toch zo echt, in de manier waarop het zich elke dag manifesteert in ons leven. Het lijkt veel op de algoritmen die we kennen van online zoekmachines zoals Google, Yahoo!, Bing en andere websites. Ze kijken naar alles wat we doen op internet en vervolgens krijgen wij precies te zien wat zij denken dat we leuk vinden. Alleen is dit veel belangrijker en krachtiger.

In ons dagelijks leven volgt het algoritme van het universum ons voortdurend. Het past zich continu aan, aan wat wij doen. Dus wanneer we vijftig uur per week besteden aan een baan waar we niet van houden, of ons onderdompelen in een relatie die ons alleen maar ongelukkig maakt, stuurt het een heel duidelijke boodschap naar het universum. Namelijk: dat we hiermee door willen gaan, omdat we daarnaar handelen. In realiteit is dit natuurlijk niet zo en ligt dit in conflict met de boodschap die we écht willen verzenden.

Onze gedachten en woorden zouden kunnen zeggen: “Ik wou dat ik niet zoveel had gewerkt.” Of: “Ik zou willen dat mijn relatie beter was.” Maar het universum houdt ons in de gaten. Het ziet jou jezelf onderdompelen in deze dingen omdat we de vrije wil hebben. Dus zal het universum denken: “Dit is echt geweldig. Kijk eens hoeveel tijd ze aan de dingen besteden. Ze moeten er vast heel veel van houden. Weet je wat, omdat ik zo’n vriendelijk en welwillend universum ben, zal ik er nog meer van geven!”

Het begrijpen van dit universele algoritme geeft ons een kans, om de manier waarop we onze tijd besteden en onze vrijheid uitoefenen, te veranderen. Het opent een prachtig hulpmiddel om het leven te creëren dat we willen. Maar het is niet genoeg om alleen te praten en te wensen. Dit komt vooral omdat het algoritme wordt aangepast op basis van onze acties. Het is, wanneer we stappen ondernemen om ons ‘ideale leven’ om te zetten in ons dagelijks leven, dat het universum reageert door ons meer te geven van wat we echt willen. Niet meer van wat we al ervaren.

Dit brengt ons tot een kritische stap en geeft onszelf de vrijheid om te definiëren wat ons ideale leven is. Zodat we de “niet kunnen”, “niet zouden” en “wel moeten” op kunnen ruimen, die gevangenismuren worden en ons van ons ware potentieel afhouden. Zodat we onszelf de vrijheid te geven om hulp te krijgen wanneer we het nodig hebben. En de vrijheid om onze tijd, energie en andere bronnen door te brengen zodat we ontdekken wat ons hart laat zingen en hoe onze ziel tot leven komt.

Iedere keer als je dit toepast, maak je die spieren sterker. Het geeft ons meer zelfvertrouwen en stuurt de juiste signalen naar het universum.

Het gebeurt vaak dat we de kracht van vrijheid onderschatten, totdat we het niet langer hebben. Op de momenten waarop het wordt afgenomen, blijft de onmetelijkheid van wat vrijheid betekent, ons aanstaren. Meestal in zulke grote dimensies dat het niet te ontkennen valt. Een vriend of familielid krijgt de diagnose van een ernstige ziekte. Op de een of andere manier raken we gewond …

Plots wordt het vermogen om zelfs de eenvoudigste fysieke dingen te doen weggenomen. De vrijheid om te dromen volgt snel. Het is uitdagend genoeg om van dag tot dag te functioneren, laat staan ​​om je voor te stellen.

Maar het hoeft daar niet toe te komen. Door ons op het eerste gezicht bewust te zijn van onze vrijheden en hen aan het werk te zetten, vinden we de moed en de motivatie om het “onmogelijke” te doen zonder de pijn te vereisen om ons tot actie aan te zetten.

Ik moedig je aan om vaak na te denken over je vrijheden. Vier ze. Gebruik ze. Omarm alles wat ze mogelijk maken in je leven. Want zoals ik tijdens die eerste reizen ontdekte, zijn ze een geschenk van de hoogste orde.

Punten van bezinning

  • Welke vrijheden heb je die je als vanzelfsprekend beschouwt?
  • Welke overtuigingen vormen de muren van de mentale gevangenis om je tegen te houden vrij te zijn?
  • Wat zou je doen, zien of ervaren als die muren zouden worden afgebroken?

John P. Strelecky is de auteur van de bestverkopende boekenreeks The Big Five for Life en The Why Café.

Ga naar www.bigfiveforlife.nl voor meer informatie over zijn boeken en over hoe je je vrijheid kunt waarborgen.

 

This site is protected by wp-copyrightpro.com